Facebook

Primeiros capítulos

A luz vermella da cámara escintilaba diante del. Levaba moito tempo dándolle voltas á idea e estaba claro que quería facelo, mais agora a cámara acesa está- balle a pedir que falase xa, dunha vez. Veña, ho, a que esperas? Bótao fóra. E logo non trousa todo o mundo o que pensa, o que fai, o que come e ata o que mexa en Internet? O que non se di é coma se non existise, dixéralle o avó un día, e xa ían sendo horas de existir. Álex, ata o de agora, só vivira de portas para dentro. Comezou a transpirar unha suor fría que lle escorregou polas costas ata o van. Xa non había marcha atrás. Estaba decidido.

Eh… Mmm… Non sei por onde empezar. Polo prin- cipio, que diría o avó. Preséntome, chámome Álex e son un mozo transexual. Resulta raro falar sen saber quen está do outro lado, mais, que curioso, estame a ser máis fácil do que pensaba, liberador, mesmo. Moito máis que falarlle a xente coñecida. Abro este Vlog para compartir convosco anacos da miña vida, algúns do pasado pero, sobre todo, dos que están por vir: o meu tránsito, a viaxe cara a min mesmo. Quen me coñeza e estea a ver este vídeo entenderá moitas cousas, ou se cadra non comprenderá nada, porque hai persoas que nunca serán quen de aceptar nada que saia do rego. O distinto asusta, dá vertixe, porque obriga a cuestionarse tantas cousas… E o peor de todo é o medo de asumirnos, de aceptarnos e de sermos quen somos. Por iso fago este vídeo, porque non quero ter máis medo, nin vergoña, de min nin dos demais, dos que me odiaron e insultaron algunha vez, nin dos que me queren e me van querer sempre.

Fágoo tamén por se a miña experiencia pode axudar a quen estea a pasar por esta mesma situación. Moitas e moitos quedaron no camiño e outros marcharon, cambia- ron de lugar para viviren unha nova vida, empezando de cero. Eu non quero fuxir a ningún sitio, quero vivir coa miña xente, no meu barrio, no meu país. Por iso, a partir de hoxe, pídovos que só me chamedes, sempre, Álex. Cando escoite que dicides o nome que aínda está no meu NIF, farei como quen oe chover. Podedes seguirme, subs- cribirvos ou facer comentarios nesta canle de YouTube: ÁLEX FTM. Grazas.

Antes de que lle dese tempo a pensar, conectou a cámara co ordenador. Vinte e dous segundos. Ese foi o tempo que tardou o arquivo en subir á rede. Mirando en te o uploading les da pantalla, Álex viu pasar a súa vida en imaxes, escenas illadas que ían cara atrás, coma os ash back das series, cun fundido ás veces en branco e outras en negro, imaxes borrosas: o colo do avó, a escola, o faiado da casa, o peirao, os recreos, os berros de: «marimacho!», os bicos de Ana, o hospital… todo se lle presentou a unha velocidade supersónica que, ao mesmo tempo, pareceulle unha eternidade. Mentres, sentía o seu corazón bater con forza no peito. POM POM POM POM…

 

1 Segundo

O chándal

-A dela, a nena está a chorar de novo, que lle pasa desta vez?

—Eu que sei, papá, todos os días fai o mesmo; non quere pór o vestido nin deixa que lle faga as coletas. Será teimuda a cativa! A ver, meu ben, por que choras? Co linda que estás co vestidiño novo! —Deixa a rapaza que poña o que queira, muller. Quere ir en chándal? Pois que vaia! A ti que máis che dá? —Ai, claro, papá, se con catro anos fai xa o que lle dá a gana, con oito, que? Deixámoslle que poña un piercing no nariz, coma o que levan os porcos e agora tamén o neto do Manolo?
—Ai, miña lla, se a nena quere pór só pantalóns, ou unha pata de galiña na cabeza en vez de carrapichos, nin ti nin eu imos ser quen de impedirllo. Como ben sabes, nesta familia sempre xemos o que nos petou, ou acaso ti non?

—Non empeces, papá.

Desde que teño memoria, mamá e o avó pasaban o día a berrar por calquera cousa. Cando digo berrar, refírome a falar en voz alta, non a rifar (que tamén). Os seus berros e os meus laios diante do armario eran a música ambiental na nosa casa cada mañá. Como viviamos ao lado da estación, o barullo do tren com- pletaba a sonata matutina. Se chegaba algún tren, o balbordo facía que falasen aínda máis alto e que eu chorase máis forte, para non perder a miña quenda na lea. E mentres eles teimaban, eu paraba de chorar e, con moito disimulo, collía no cesto da roupa sucia o chándal do día anterior, cheo de lama de xogar ao fútbol co avó, e chegaba á cociña cun sorriso de orella a orella, botándolles bicos polo ar aos dous.

—Imos á escola? –acababa dicindo eu–. Á profe non lle gusta que cheguemos tarde, mamá, que temos moito que facer. Hoxe, ademais, é un día moi impor- tante: imos aprender a escribir o a. que é a letra de avó e de Adela, a que si?

—Que habilidade ten a cativa para o que lle con- vén. Gaioleira!, non sei a quen me recorda.

Coa mochila nova de Shin Chan e o chándal verde, abofé que era a persoa máis feliz do mundo.

—Anda, papá, lévaa ti hoxe que vou chegar tarde á fábrica e ao meu xefe non lle podo andar con mexe- ricadas. O outro día descontoulle a Maruxa medio xornal por atrasarse vinte minutos, que lle enfermara o pequeno e non tiña con quen deixalo.

—Bule, Adela, xa a levo eu.

—E múdalle ese chándal, non vai ir coa roupa chea de lama á escola.

—Si, si, marcha tranquila –e chiscoume un ollo.

—Marcho tranquila de carallo, si. Tal para cal, maragota e media!

—Fala ben, rapaza, vaia boca! Queres ver a nena repetindo «carallo, carallo» pola vila? Era xa o que nos faltaba.

—Non lle deas ideas.

A cousa sempre acababa cunhas boas gargalladas e eu, co chándal.

 

2 Segundos

A melena

-Nena, por moito que chores sabes que vas ter que poñer o uniforme. Veña, ho,

apura un pouco que vou chegar tarde a traballar.

O pacto do chándal durou ata que tiven que cam- biar para a escola primaria. Coas monxas non había negociación posible. A saia e o xersei de pico gris e os calcetíns brancos acabaron sendo a miña segunda pel e afíxenme a eles por pura supervivencia. Toda a escola ía igual, eramos coma un exército en miniatura de cor cincenta a correr polo patio.

Entón, a guerra de todas as mañás foi polas coletas. A miña nai peiteábame cun cepillo de madeira grandí- simo, ou polo menos a min parecíame enorme.

—Ai, rapaza, non hai maneira de domar este pelo, con todos estes remuíños.

Ela peiteaba, peiteaba e estricaba ata que conseguía unha melena lisa como unha táboa. Era un traballo inútil. Ela ben sabía que os seus esforzos eran en van porque, nada máis mover eu o pescozo e xirar a cabeza, cada guecho saía disparado para onde lle cadraba. Non é que fose liso nin crecho; era, simplemente, rebelde.

17

—Queres que a peitee eu, Adela? –O avó sempre estaba disposto a botar un cabo, para iso fora mariñeiro toda a vida.

—Ai, si, era xusto o que me faltaba! Tes ti un xeito para peitear a cativa coma o meu para arranxar reloxos. Anda, anda, non me amoles…

—Tampouco ten que ir como un manequín todas as mañás. A ver, muller, que vai á escola e non a un des le de modas.

—Un manequín, non, carai, pero tampouco ten que ir coma un espantallo.

Peiteaba e peiteaba sen descanso, nunha guerra particular contra os caracois que nunca acabei ben de entender.

—O cepillo este manca, mamá…

—Mancar vouche mancar eu como non esteas quieta.

E cando consideraba que o guecho escollido aca- daba o nivel de lisura desexado, dicía:

—Cousa linda a miña nena! Ves? Pareces unha princesa.

A ilusión talvez lle durase a mañá enteira, pero o certo é que cando saía da casa co avó, ben non vira- bamos a esquina da rúa –onde sempre había fortes refachos de vento que viña directamente do mar–, as miñas guedellas volvían ao seu ser, é dicir, ceibas.

Pola tardiña, cando mamá saía cedo de traballar para me ir buscar á escola e me vía aparecer toda espe- luxada, dicíalles ás outras nais, escusándose:

—Pois mirade que cando saíu da casa ía que daba xenio vela…

—Son nenos, que lle queres… –dicíanlle para ani- mala. A algunha escapáballe unha risada polo baixo cando mamá quitaba, con todo o disimulo, as herbas, pedriñas ou os cachos de goma de borrar que, como por arte de maxia, acababan aniñando no meu cabelo.

O certo é que o resto das nenas volvían á casa moito máis «decorosas». Mal sabía eu o que signi caba esa palabra cando as monxas lle mandaron unha nota a mamá convidándoa, moi amablemente, a controlar que o meu aspecto fose máis «decoroso».

—Decoroso! Manda moito nabo! Ai, lla, non sei por que te emperraches en levala a esa escola, mira que cho dixen, pero ti, claro…

—Non empecemos, papá. Ben sabes que é a que máis preto nos queda e mal non lle vén que lle ensinen un pouco de disciplina, porque o que é nesta casa…

—Adela, que disciplina, por favor, que a nena ten cinco anos!

Eu escoitaba e miraba para eles como un partido de tenis na televisión: primeiro un, logo a outra, un, outra e, cando pensaba que xa estaba ben de dar voces, interviña cun: «teño fame» ou un «teño caca» ou cun combinado das dúas necesidades que, normalmente, non se correspondían coa realidade. Eu o que quería era que deixasen de rifar por parvadas e que xogasen comigo.

 

3 Segundos

Os debuxos

-Esta nena de maior vai ser artista, viches o ben que debuxa, Adela?

—Artista? Espero que non, ho! Para artista tamén ía eu e mira, poñendo mexillóns e ber- berechos nunha lata. Iso si, con moita arte, todos ben estibadiños nunha composición perfecta. Nena, mellor busca unha profesión que dea máis cartos, a ver se nos

sacas de pobres.
—De pobres, nada! Xa temos o chalé a carón do

mar e o iate amarrado no porto. Só nos falta… unha artista na familia!

Coas ocorrencias do avó –para chamarlle iate á vella gamela e chalé á nosa casa había que ter moita imaxinación– era difícil non rir. O certo é que desde que teño memoria, sempre me gustou debuxar. O avó sentábame na mesa do salón cunha chea de lapis de cores e papeis, mentres el lía no xornal. Máis que ler nel, debullábao, pasaba con el un mundo de tempo. Falaba en alto, rosmaba e refungaba por cousas que eu, obviamente, non entendía. Ás veces levantaba a vista do xornal e sempre me pedía o mesmo:

—Debuxa un barco, nena, un ben grande, coma o Xirifeiro –e amosábame as fotos de cando navegaba.

A min debuxar barcos nunca me resultou espe- cialmente interesante mais, por darlle o gusto, facía todo o tipo de embarcacións que me daba a imaxi- nación e a técnica rudimentaria que podía ter con cinco anos.

Na escola, tamén pintaba. Ás veces fóra do papel, na mesa e na cadeira, e outras veces, tamén, no cader- no de clase. Un día, a profesora pediunos que debu- xásemos a nosa familia e o noso fogar. Eu debuxei a nosa casa á beira do mar, cun barco ao fondo, para que o avó estivese contento. A mamá púxenlle as saias de ores que leva sempre na primavera e ao avó, a súa gorra azul de mariñeiro. Eu, no medio, dáballes a man aos dous.

Mari Carmen, que era a nosa profesora daquela, dixérame que eu tiña que debuxarme coas saias e coas coletas –que foi, despois do día da nota famosa, o meu peiteado habitual.

—Se non te pos coa saia e as coletas, vas parecer un neno. Co ben que se che dá! Anda!

—A min gústame así, non o podo deixar?

—Non, muller, faino ben. Imos facer un mural con todos os vosos traballos.

Cando deu a volta, eu puxen unha saia, por riba do debuxo, e dúas coletas con lapis moi clariño, case sen apertar. A profe sempre dicía que se apertabamos moito o lapis, non iamos poder borrar despois se nos saía mal. A min custábame un mundo non calcar no caderno pero, concentrándome moito e sacando a lin- gua de fóra, quedou bastante ben.

Mari Carmen pasou onda min e aloumiñoume na cabeza. A min gustábame moito que o xera, e que me dixese con aquel sorriso tan grande:

—Moi ben, moi ben! Estás feita unha artista!

Eu inchaba coma un globo e acababa coas meixelas coloradas. Mari Carmen colgou todos os debuxos no panel de cortiza e o meu, arriba de todo. No recreo, mentres toda a clase estaba no patio, eu pedín para ir ao baño e aproveitei para coarme na aula.

—Que andas a facer, cativa?

A voz rouca de sor Cecilia paralizoume o cora- zón. Eu estaba enriba da mesa, na punta dos pés, cunha goma de borrar tentando deixar o meu de- buxo como estaba antes da censura. Co susto, caín de costas da mesa abaixo. O seguinte que lembro é a cara de preocupación da profesora, a beliscarme nas fazulas:

—Estás ben, pequecha?

Cando conseguín pórme de pé, deume unha aperta e moitos bicos.

—Que susto nos deches, toliña… Vai vir o teu avó, é mellor que te leve ao médico.

Eu boteime a chorar, sen consolo, pola dor que tiña nas costas e na cabeza pero, sobre todo, pola vergoña de que me pillasen facendo algo que eu, sen saber moi ben por que, adiviñaba que non estaba ben.

Cando o resto de profesoras marcharon para as súas clases, Mari Carmen faloume moi baixiño:

—Por que xeches iso? Non che gustaba como quedou o debuxo?

Non puiden parar de chorar ata que chegou o meu avó, que me acalmou cunha aperta das que arredan o medo e as penas todas.

—A súa neta, que é moi perfeccionista, estaba a darlle uns retoques a un debuxo seu exposto no tabo- leiro e caeu, mais cremos que non é grave. Só o susto e un bo croque.

—Ben sei que a esta nena como se lle meta algo na cachola, non hai quen llo quite. Non creo que sexa nada, na familia somos de cabeza dura, pero vouna levar ao médico, por se acaso. Moitas grazas, Mari Carmen, a nena non fai máis que falar de ti. Que se a profe isto, a profe aquilo…

—Eu tamén lle quero moito! E como debuxa a cativa! Aquí estamos impresionadas con ela –sorriu e non dixo máis.

Mirei para o meu debuxo, non me dera tempo a borrar case ningunha cousa. Que mágoa, o pote e a vergoña toda, para nada!

No médico revisáronme ben a cabeza, o oído, os ollos, o nariz e, nalmente, dixeron que non había por que preocuparse. O resto dese día paseino moi ben co avó a facer recados, e ata me deixou beber un refresco no bar do peirao.

—Non lle digas nada á túa nai, vale? Que logo anda a berrarme que che consinto todo.

Eu bebía da palliña e sabíame a gloria, malia ter o cu, as costas e o orgullo aínda doridos.

Ao día seguinte, cando cheguei á escola, o primeiro que xen foi mirar o meu debuxo. Non tiña saia nin coletas! Se eu non o dera borrado, quen o xera?

A profe Mari Carmen chiscoume un ollo e eu fun tan feliz que non me cabía o corazón no peito. Desde entón sempre xen os debuxos como me petou. En todos eles, eu levaba pantalóns e o cabelo curto. Xa que a batalla do uniforme a tiña perdida sen remedio, nos lapis e o papel mandaba eu!

22 segundos

Posted by on 3:20 p.m. in inicio | 0 comments

22 segundos

O que non se di é coma se non existise e xa ía sendo hora de existir. Alex, ata o de agora, só vivira de portas para adentro. Xa non había marcha atrás. Estaba decidido.

read more